Biografie

Biografie

Wie zijn wij?

Bij onze start als tandemteam in 2014 hadden wij al snel door dat er muziek zat in de samenwerking. Binnen een maand spraken we dan ook hardop de ambitie uit om voor het hoogst haalbare te gaan: Paralympisch goud bij de Spelen van Rio in 2016.

Inmiddels kunnen we vol trots zeggen: ‘Goud in Rio’ is behaald! Ook wonnen wij tweemaal zilver in Rio. Het verschil met de nummer-1 was toen enorm klein. Hadden we een snellere fiets gehad, dan hadden we zeker nog een gouden plak gepakt. In Tokyo willen we dan ook de snelste fiets die er op dat moment is.

Waarom een tandem?

Vincent heeft de progressieve oogziekte Retinitis Pigmentosa (RP) en dit zorgt voor een beperkt gezichtsveld. Hij heeft dit al sinds zijn pubertijd en het zorgt ervoor dat zijn blikveld steeds kleiner wordt. De koker waardoor hij nu nog kan zien heeft een grootte van ongeveer 20 graden. Het eindstadium van de oogziekte is algehele blindheid. Hierdoor lukt solo wielrennen niet, maar in Para-cycling is van alles mogelijk, zoals tandem wielrennen.

Bij de Paralympische Spelen nemen wij deel aan drie onderdelen: 4 km achtervolging op de wielerbaan, tijdrit op de weg en de wegrit.

Paralympische Topsport!?

Binnen onze sport is de concurrentie steeds groter en sterker en het vraagt meer en meer een topsportklimaat. Gemiddeld zijn we jaarlijks vier tot vijf maanden van huis en we maken trainingsweken van 25 tot 30 uur.

Ook met onze eigen stichting en sponsoren gaan wij steeds meer op professionele profploegen lijken. Binnen onze sport maken we grote sprongen op heel veel vlakken, zoals training, materiaal en aerodynamica

Timo Fransen

Vincent ter Schure

“Vanaf mijn jeugd ben ik actief op de racefiets en daardoor ken ik het klappen van de zweep heel goed. Ik ben ook jaren actief geweest als solofietser bij de elite-belofte en was al piloot voordat ik Vincent tegenkwam. Als piloot heb ik het stuur in handen. Vergeleken met solo-fietsen is bij de tandem bijna alles x 2: de snelheid, de kracht, het plezier, enzovoort. Je moet het samen doen en daarvoor moet er een hechte synergie ontstaan in de samenwerking. Dat maakt het voor mij mooier dan solo fietsen.”

“Ik ben van jongs af aan opgegroeid met het wielrennen tot ik in 2007 mijn fiets aan de wilgen hing omdat de motivatie weg was. Mijn zicht was op dat moment nog goed, maar vanaf 2012 moest ik steeds meer dingen loslaten vanwege mijn visuele beperking. In 2014 werd mijn oude passie nieuw leven ingeblazen door op de tandem te stappen. In het begin vond ik het lastig dat ik achterop zat maar dat gevoel is nu verdwenen. Ik ben mij de afgelopen jaren steeds meer een volwaardig sporter gaan voelen.”